Ging het tot een week of 2 geleden echt helemaal toppie, zo depressief ben ik nu. Ik probeer overal het goede, mooie en het beste in te zien, maar dat gaat me niet zo goed af. Wel probeer ik actief te blijven, maar ook dat beperkt zich dan uitsluitend tot dingen en afspraken ten behoeve van anderen.
De afgelopen tijd was ik gestopt met roken, ging ik minimaal 2 keer per week naar de sportschool, bezocht ik de fysio 2 keer per week, deed ik alles, wat ik voorheen met de auto deed, nu lopend en at ik veel minder en gezonder. Dit alles maakte dat ik me best goed in mijn vel voelde zitten en dat ik een soort van ’trots’ op mezelf was.
Ik weet niet wat het kantelpunt is geweest, maar sinds ongeveer 2 weken gaat het helemaal k**! Ik kan mezelf niet meer motiveren om ook maar iets positiefs ten behoeve van mezelf te doen. Ik heb er de energie niet meer voor en het liefst lig ik zoveel mogelijk in bed of op de bank met mijn dekens over mijn hoofd heen getrokken, zodat ik zo min mogelijk mee krijg van de buitenwereld.
Ik voel me depressief en met vlagen intens verdrietig. Ik heb alleen geen idee waardoor dat verdriet ineens in me opkomt. Ik kan dan ineens uitbarsten in tranen, maar weet niet waarom. Het enige wat ik kan bedenken, maar dat heeft dan denk ik niet zo zeer betrekking op het verdriet, is dat ik enorm baal van mijn verslavingen, roken en vreten. Het lukt me maar niet om daar van af te komen. Ja, soms een tijdje, maar in no-time ben ik weer ‘hooked’ en terug bij af.
Op het moment dat het verdriet zich aan mij opdringt, wordt ik enorm kwaad van binnen, omdat ik niet kan plaatsen waarom. Ik wil mezelf op zo’n moment dan van alles en nog wat aan doen om dan maar verdrietig of kwaad te kunnen zijn om iets dat pijn doet of zo, zodat ik in ieder geval mijn machteloosheid omtrent mijn emoties kan omzetten in iets wezenlijks, zodat ik mijn emoties kan verklaren.
Ik heb mezelf (nog) niets aangedaan en hoop dat ook te voorkomen. Echter zijn mijn behandelaren momenteel allemaal ziek en op vakantie. Er is mij wel vervanging aangeboden een tijdje geleden, maar voelde me daar niet fijn bij, omdat ik voor mijn gevoel dan bij ieder woord een kanttekening moet plaatsen over in welke context men dat woord dan moet zien. Maar ja, daar waar ik toen dacht dat mijn depressie (zo noem ik het maar even) wel weer zou overwaaien, blijkt die alleen maar toe te nemen in ernst en sta ik op het punt alles wat ik tot op voor kort goed en juist deed, om dat af te blazzen en me weer volledig te isoleren van hulpverlening, vrienden en de rest van de buitenwereld. Om te voorkomen dat dat gebeuren gaat, heb ik tóch maar om een gesprek met die vervangster van het GGZ gevraagd. Misschien dat het me helpen gaat, al vrees ik van niet.
Ik weet op dit soort momenten gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Voorheen had ik een bepaalde manier om dit soort emoties om te gaan en om mijn machteloosheid te kunnen vergeten, maar die manier was echt onverantwoord en gevaarlijk. Daarop terug grijpen ligt nu heel erg voor de hand, maar ik heb afspraken gemaakt met het GGZ en daar wil ik me aan houden. Al is het alleen maar omdat ik hierdoor anders niet in aanmerking zou kunnen komen voor een voor mij zéér belangrijke behandeling bij het Expertisecentrum voor Transdiagnostische Psychotherapie Transit. Maar ja, een andere tactiek om met mijn depressie om te gaan zie ik ook even niet.
Zoals ik eerder al schreef, zou ik het liefst in een coconnetje kruipen en er pas weer uitkomen als ik me weer ‘normaal’ voel. Hoe dan ook, aankomende vrijdag heb ik een gesprek bij het GGZ. Kijken wat dat me brengt.