Een van mijn vele theorieën.

Ik heb nu bijna een jaar geleden bekend gemaakt dat ik als vrouw door het leven wens te gaan. Iets waar ik mezelf al mijn leven lang in meer of mindere maten bewust van was. Sinds ik hier bij de GGZ over begonnen ben en later ook tegen een aantal vriendinnen van mij, gaat er van alles door mijn hoofd heen. Vergeet hierbij niet dat ik ook met heel veel andere dingen bezig ben. Ik sta op verschillende wachtlijsten en ben over verschillende zaken in gesprek op het gebied van psychisch welzijn. Ook op sociaal gebied loop ik tegen veel dingen aan waar ik moeite mee heb en over al die dingen, ben ik bewust of onbewust heel erg druk in mijn hoofd, waardoor er inmiddels al maanden geleden een enorme chaos in mijn hoofd ontstaan is en onophoudelijk groter wordt.

Eén van de dingen die mij de laatste tijd bezighouden is de volgende theorie. Als je niet zit te wachten op een hoop negativiteit, dan zou ik nu stoppen met lezen. Ik zeg er ook maar even bij dat dit MIJN persoonlijke beleving is. Maar goed, het is allang geen geheim meer dat ik mezelf allesbehalve een mooi mens vind. Ik beperk me in deze theorie even tot mijn uiterlijk. Ik ben dik, inmiddels 132 kilo. Dat neemt de laatste tijd dus ook in rap tempo toe. Daarnaast ben ik op zijn zachtst gezegd niet moeders mooiste. Sterker nog, ik vind mezelf bloed lelijk want ik heb een dikke kop, overhangende oogleden, wallen onder mijn ogen, een grote vette onderkin en mijn kop is zo dik, dat je mijn oren niet eens meer ziet als je me normaal aankijkt. Ik heb ook best veel lichaamsbeharing, iets wat ik zelf te smerig voor woorden vind. Daarnaast heb ik een heel norse, vaak boze uitstraling en ben ik kalend. Verder ben ik breed geschouderd gebouwd, iets wat ook niet op een positieve manier bijdraagt aan mijn beeld van mijn voorgenomen gendertransitie en heb ik een enorm dikke pens, die zo dik is, dat ik mijn geslachtsdelen al jaren niet meer heb kunnen zien. Dit laatste is dan weer een gelukje bij een ongeluk, maar toch, het geeft wel aan hoe dik mijn pens is. Verder gaat veel vet bij mij op allerlei ongewenste plekken zitten. Zo gaat vet bij mij natuurlijk, net als bij vele anderen, op mijn heupen zitten. Ik heb zwembanden, zo groot, dat ik niet tot zinken te brengen ben, al doe je nog zo je best. Verder gaat vet bij mij tussen mijn bovenbenen zitten, iets wat ik een afschuwelijk gezicht vind en dan nog mijn bovenarmen. Als ik mijn armen in de lucht steek, dan hangen er aan de onderkant van mijn bovenarmen van die vetzakken. Nou, verder heb ik een grotere cup ‘man boobs’ dan de gemiddelde vrouw en ben ik dan ook nog eens zo grijs als een postduif.

Nou, ik hoop dat je een niet al te grote beelddenker bent, want als dat wel het geval is, dan walg je nu van degene die je voor je ziet. Althans, dat is wat mij iedere keer overkomt als ik mezelf (deels) in de spiegel zie. Ik heb het ook als ik mezelf in de weerspiegeling van een winkelruit of waar dan ook zie. Ik kan oprecht zeggen dat ik mezelf, mijn uiterlijk, diepgrondig haat en verafschuw. Ik walg bij iedere aanblik van mezelf, ongeacht welk deel van mijn lichaam ik ook zie. Ik kan de uren niet meer tellen die ik gehuild heb om hoe ik eruit zie en wat ik erbij voel als ik mezelf aanschouw.

Dit alles, het uiterlijk zoals ik het hierboven beschreven heb, maakt o.a. dat mijn zelfvertrouwen ook nergens meer te vinden is. Ik voel me altijd het lelijkste eendje uit het nest en voel me bij anderen vergeleken altijd minder waard dan een overleden pissebed onder een vochtige tegel.

Wat ook geen geheim meer is, althans voor mensen die mij beter kennen, is dat ik een extreem traumatische jeugd heb gehad waarin verwaarlozing, mishandeling, vernedering, maar vooral seksueel misbruik aan de orde van de dag waren. Sowieso, de eerste 19 jaar van mijn leven werd ik hier met de regelmaat van iedere dag, aan bloot gesteld. Nu heb ik veel daders (pedofielen) meegemaakt in mijn verleden. In alle soorten en maten kwamen ze voorbij, maar degenen die mij het meest bij zijn gebleven, zijn degenen die eruit zagen zoals ik mezelf hierboven omschreven heb. Het enige verschil tussen hen en mij is dat zij doorgaans stonken en onhygiënisch waren. Dat is iets waar je mij nooit op zult betrappen, maar verder, zie ik er tegenwoordig eigenlijk exact hetzelfde uit als de smeerlappen die mij letterlijk en figuurlijk verneukt hebben in het verleden.

Dan kom ik nu tot de conclusie van mijn theorie. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik een gendertransitie wil doorlopen omdat ik zo’n enorme haat ontwikkeld heb jegens de persoon die ik ben geworden en waar ik zo ontzettend van walg, zodra ik mezelf zie, dat ik wil veranderen in het tegenovergestelde van wie en wat ik nu ben? Met andere woorden, heeft mijn verlangen om in transitie te gaan überhaupt met genderdysforie te maken of slechts met de enorme haat en walging m.b.t. mezelf?

Ik zeg er even bij dat dit slechts één theorie is m.b.t. mijn gendertransitie, want er zijn nog zoveel meer redenen en theorieën die wel duiden op genderdysforie, maar deze houd me de laatste 2 weken heel erg bezig en loop daardoor vast in mijn hoofd. Ik moest het gewoon even kwijt en heb het daarom maar op mijn blog geschreven.